วันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้น โทซากะ อายาเนะ ดันรู้ความลับที่ผมแอบแต่งบทกวีได้ เธอผู้เผชิญกับภาวะบกพร่องทางการอ่านเขียน ทำให้ยากต่อการอ่านและเขียนตัวหนังสือ ผมจึงกลายมาเป็นคนแต่งเนื้อร้อง และให้เธอเป็นคนร้อง เธอผู้ไร้ตัวอักษร กับผมผู้ไร้ซึ่งความฝัน เราสองคนต่างมีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป แต่นั่นกลับกลายเป็นสิ่งที่มีเพียงผมเท่านั้นที่ทำได้ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำได้เช่นกัน บทเพลงที่มีแค่เราสองคน พื้นที่ที่มีแค่เราสองคน และรหัสลับที่มีแค่เราสองคน ผมไม่เคยรู้เลยว่า วันคืนที่ได้ค้นพบร่วมกับเธอนั้น จะมีเวลาเหลืออยู่เพียงแค่ 10 ปีเท่านั้น ตอนนั้น ผมไม่ทันได้พูดมันออกไป... แต่ความจริงแล้ว...